ОСТРОВ
ТИВКО СЕ БУДАМ СРЕДЕ ГОЛЕМА ПОВРШИНА ОД МОРЕ
ОКОЛУ МЕНЕ, А ЈАС НА ОСТРОВ
ОСТРОВ ИСПОЛНЕТ СО ПЕСОК, СИТНИ КАМЧИЊА
ТАЛКАМ ЛЕВО ДЕСНО И НИКАДЕ
НЕ ЗДОГЛЕДУВАМ ЖИВА ДУША.
КАДЕ ЛИ СУМ СЕГА
ДАЛИ Е ОВА МОЖЕБИ РАЈ ИЛИ ПЕКОЛОТ ВАКА ИЗГЛЕДА,
НЕ ОВА Е САМО ОСТРОВ РЕАЛЕН ОСТРОВ
НО КАКО СУМ СЕ НАШОЛ ТУКА?
ВРИСКАМ НА ЦЕЛ ГЛАС
А НИКОЈ НЕ МИ СЕ СПРОТИВСТАВУВА
ОВДЕ ДУРИ МОЖЕ ДА МИ СЕ ДОПАДНЕ,
ЗАПИРАМ И СИ ВЕЛАМ
НЕ СМЕЕ ДА МЕ ИСПОЛНИ ПАРАНОЈА
НЕ ТОА НИКАКО
ПОВТОРНО ТАЛКАМ,СЕГА ДУРИ СИ ДОЗВОЛУВАМ
ДА ВЛЕЗАМ ПОВНАТРЕ ВО ДЛАБОЧИНИТЕ НА
ОВОЈ ТАИНСТВЕН ОСТРОВ,
СТАПНУВАМ ГО ПРАВАМ ПРВИОТ ЧЕКОР
ГО РАЗГЛЕДУВАМ МОЈОТ НОВ ДОМ
СЕ ПРАШУВАМ КОЛКУ ЛИ ЌЕ МЕ ЧИНИ,
ПРОДОЛЖУВАМ И ПРЕД МЕНЕ ГЛЕДАМ ПРЕКРАСЕН ВОДОПАД, КАКО ОНОЈ СМОЛАРСКИОТ
СЕ ОПИВАМ ОД ГЛЕТКАТА
А ВЕЌЕ СЛЕДНИОТ МИГ ТРАГЕДИЈА
МОЈОТ ОСТРОВ ПОЛЕКА ГО ГУБАМ ОД
ВИДОКРУГ
СЕ БУДАМ.
ОБЛАЦИ
ТЕМНИ ОБЛАЦИ НАДВИСНАЛЕ ГОРЕ НАД НЕБОТО
СЛУШАМ ЖАЛНА МУЗИКА
КАКО НЕ ДАЈ БОЖЕ ДА УМРЕЛ НЕКОЈ
ВЕТЕРОТ ЗАСИЛУВА
ЈАС СТОЈАМ И СЕ ПРАШУВАМ
МОЖЕБИ ОВАА МУЗИКА Е ЗА МЕНЕ
ДОКОЛКУ ВЕТРОТ МЕ ОДДУВА,
НО ЗОШТО ТОГАШ ЈАС ЈА СЛУШАМ?
ОДДАЛЕКУ СЕ СЛУШААТ И МОЛЊИ
СО ШТО ЛИ СМЕ ГИ НАЛУТИЛЕ ОВОЈ ПАТ ЕОНИТЕ,
ВЛЕГУВАМ ВНАТРЕ
Е СЕГА ПОМЕЃУ МЕНЕ И ВЕТЕРОТ
ИМА ЕДНА СТАРА ДРВЕНА ВРАТА
СПОКОЕН СУМ
ИЗДРЖАЛА ТАА И ДРУГИ НЕВРЕМИЊА
САМО ПАТНИЦИТЕ ВО ОВАА СОБА
СЕКОГАШ СЕ МЕНУВААТ.
ОТКАКО МИ СТАНА ЈАСНО ДЕКА ТЕМНИТЕ ОБЛАЦИ ОДМИНАА
СОБРАВ ХРАБРОСТ ДА ИЗЛЕЗАМ
ПОЛЕКА ЧЕКОРАМ
И ЗАЕДНО СО МЕНЕ ПРВИТЕ ЧЕКОРИ
ГИ ПРАВИ ОД ЗАД ОБЛАЦИТЕ И СОНЦЕТО
ОНАКА СРАМЕЖЛИВО.
СЕ БУДИ ПРИРОДАТА И ПЕСНАТА НА СКАКУЛЕЦОТ
ГО ИСПОЛНУВА ПОЛЕТО И ГОРАТА ВО ШИР,
ЗНАМ
СЕГА ОБЛАЦИТЕ СЕ ПОЗАДИ МЕНЕ
А ЈАС ПРОДОЛЖУВАМ СПОКОЈНО ПО ПАТОТ.
Više kritika o in the distance