U knjizi Strukturalna transformacija
javnog sektora (1992) Habermas se većinom bavi problematikom javnog sektora smeštenog
u eru dinamičnog
javnog života odvojenog od privatnog domena, bazirajući se na javnu upotrebu rasuđivanja nastalog u buržoaskoj kulturi za potrebe slobodnih diskusija. Ovaj period je konstruktivni period javnog
sektora u kojem se razvio i u kojem je počeo da gubi svoje prvobitno značenje, kao posredničko područje između državnih poslova i privatnih poslova koji su različiti od svog grčkog porekla. Habermas tvrdi da su građansko društvo i javni sektor istorijski entiteti koje je stvorio modernizam. On naglašava da je između 16. i 18. veka "privatno" označavalo ono što je isključeno iz državnog aparata; "javno" se odnosilo na državu, koja se u međuvremenu, pod apsolutizmom, razvila u entitet koji je za cilj imao postojanje (...) ličnosti vladara (Habermas 1992:11). Prema Habermasu, sa uzdizanjem buržoaskog društva, ranije značenje "privatnog" se promenilo. Rast tržišne ekonomije stvorio je "socijalnu" sferu, koja je oborila veleposednički sistem državne vlasti. Period institucionalizacije društvenog rada i društvenih odnosa omogućili su da se "privatno" isključi iz unutrašnje regije privatne sfere, naročito iz kuće. Sa modernošću, koju Habermas vidi kao osnovu javnog sektora i građanskog društva, "intimna sfera", koja je nekada bila sam centar privatne sfere, premestila se na njenu periferiju. U tom smislu, porodica postaje još više privatna, dok svet posla i organizacije postaje još više javan. U ovom procesu isključivanja samo je intimni domen porodice ostao da figurira kao izvor privatnosti u modernom smislu, a privatna iskustva nastala iz ove privatnosti su ta koja dovode do toga da javnost razume javnu upotrebu razuma u modernom vremenu. Zauzvrat, ovo dovodi do toga da je posredovanje neophodno, pored direktne konverzacije. Prema tome, sada su novine, magazini, radio i televizija mediji javne sfere. Mesta koja omogućavaju ovoj "javnosti" da se ispolji su mesta poput pozorišta, parkova, muzeja, opera, i naročito kafića. Ova mesta su za Habermasa naročito značajna u smislu da se u njima zanemaruje društveni status u atmosferi u kojoj je slavljenje različitih statusa zamenjeno jednakom merom za sve. Sa ovom percepcijom jednakosti, atmosferom je počeo da dominira autoritet boljeg argumenta, na osnovama pariteta "opšte humanosti" (Habermas 1992: 36). Aksoj (2004) tvrdi da su ugled javne kancelarije, kao i zakoni tržišta i vlade, ukinuti u korist autoriteta boljeg argumenta. Takođe, ovo uzdizanje "javnog" stvorilo je atmosferu u kojoj će se proizvodima kulture, poput filozofije, književnosti i umetnosti, najverovatnije pristupati pošto napuste svoju auru i transformišu se u profani ugođaj. Kao rezultat toga, kultura se uglavnom doživljava kao predmet opšte diskusije u kojoj može da učestvuje svaki pojedinac, u ovoj identifikaciji nove javne sfere.